ازدست عزیزان چه بگویم ؟ گله ای نیست

گرهم گله ای هست، دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هرلحظه جزاین دست مرا مشغله ای نیست
دیری است كه از خانه خرابان جهانم
بر سقـف فروریختـــــه ام چلچله ای نیست
درحســـــرت دیـدار تو آواره ترینم
هرچند كـه تــا خانه تو فاصله ای نیست
بگذشته ام از خویش ولی از توگذشتن
مرزی است که مشکل تر از آن مرحله ای نیست
سرگشته ترین كشتـی دریای زمانم
می کوچم و در رهگذرم اسكله ای نیست
من سلسله جنبان دل عاشق خویشم
بر زندگیم سایه ای از سلسله ای نیست
یخ بسته زمستان زمان در دل بهمن
رفتند عزیزان و مرا قافلـــه ای نیست‬

زندگی آرام است، مثل آرامش یک خواب بلند.
زندگی شیرین است، مثل شیرینی یک روز قشنگ.
زندگی رویایی است، مثل رویای ِیکی کودک ناز.
زندگی زیبایی است، مثل زیبایی یک غنچه ی باز.
زندگی تک تک این ساعتهاست، زندگی چرخش این عقربه هاست، زندگی راز دل مادر من. زندگی پینه ی دست پدر است، زندگی مثل زمان در گذر...

نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟ كجا بايد صدا سر داد؟                  در زير كدامين آسمان،                             روي كدامين كوه؟ كه در ذرات هستي رَه بَرَد توفان اين اندوه كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد! كجا بايد صدا سر داد؟ فضا خاموش و درگاه قضا دور است زمين كر، آسمان كوراست نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟ اگر زشت و اگر زيبا اگر دون و اگر والا من اين دنياي فاني را هزاران بار از آن دنياي باقي دوست تر دارم. به دوشم گرچه بارغم توانفرساست وجودم گرچه  گردآلود سختي هاست نمي خواهم از اين جا دست بردارم! تنم در تار و پود عشق انسانهاي خوب نازنين بسته است. دلم با صد هزاران رشته، با اين خلق                             با اين مهر، با اين ماه                             با اين خاك با اين آب ...                                                پيوسته است. مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نيست توان ديدن دنياي ره گم كرده در رنج و عذابم نيست هواي همنشيني با گل و ساز و شرابم نيست. جهان بيمار و رنجور است. دو روزي را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردي است. نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم بمانم تا عدالت را برافرازم، بيفروزم خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم به پيش پاي فرداهاي بهتر گل برافشانم چه فردائي، چه دنيائي!               جهان سرشار از عشق و گل و موسيقي و نور است ... نمي خواهم بميرم، اي خدا!                              اي آسمان!                                      اي شب! نمي خواهم              نمي خواهم                           نمي خواهم                                      مگر زور است؟

                                                       فریدون مشیری

به آرامی آغاز به مردن می کنی  

اگر سفر نکنی

اگر چیزی نخواهی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر از خودت قدر دانی نکنی



به آرامی آغاز به مردن می کنی

زمانی که خود باوری را در خودت بکشی

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند



به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر برده عادات خود شوی

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی

اگر روزمره گی را تغییر ندهی

اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی



تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور و حرارت و احسا سات سر کش

و چیز هایی که چشمانت را به درخشش وامیدارند

و ضربان قلبت را تند تر می کنند

دوری کنی ...



تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر هنگامی که با شغلت یا عشقت شاد نیستی...

آن را عوض نکنی

اگر برای مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویا ها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حداقل یک بار در تمام زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی ...



امروز زندگی را آغاز کن

امروز مخاطره کن

امروز کاری بکن

نگذار که با آرامی بمیری

شادی را فراموش نکن



" پابلو نرودا "

خدایا!

چگونه شکر تو توانم کرد

زبانم کوتاه است در برابر این همه لطف

سکوت یا فریاد؟

     کدام را برگزینم؟!

     اگر سکوت کنم و چشم بر رویایم ببندم خود را می آزارم و 

     اگر فریاد زنم برای آنچه که حق من است دیگران را آزرده کرده ام.......